Δρ. Αἴας-Θεόδωρος Παπασταύρου


Ear᾿ΩτοNoseΡινοThroatΛαρυγγολογία
Χειρουργικὴ Κεφαλῆς & Τραχήλου

ΑΥΤΟΑΝΟΣΟΣ

ΩΤΟΛΟΓΙΚΗ  ΝΟΣΟΣ

Ἀσκληπιὸς & Ὑγιεία
 

Στὴν ἱστοσελίδα αὐτὴ θὰ βρῆτε ἀπαντήσεις στὰ ἀκόλουθα ἐρωτήματα:

Τί εἶναι Αὐτοάνοσος Ὠτολογικὴ Νόσος (ΑΩΝ);
Σύντομη ἱστορία τῆς Αὐτοανόσου Ὠτολογικῆς Νόσου (ΑΩΝ)
Ποιά εἶναι φυσιολογικὰ ἡ ἀνοσολογικὴ κατάστασι τοῦ λαβυρίνθου;

Τί συμπτώματα παρουσιάζει ἡ Αὐτοάνοσος Ὠτολογικὴ Νόσος (ΑΩΝ);
Πόσο συχνὴ πάθησι εἶναι;

Ποιά εἶναι τὰ συχνότερα αὐτοάνοσα νοσήματα ποὺ συνυπάρχουν μὲ ΑΩΝ;
Ποῦ ὀφείλεται ἡ ΑΩΝ;
Πῶς ἀντιμετωπίζεται ἡ ΑΩΝ;

 

Ὁ ὑμενώδης κοχλίας περιελισσόμενος πέριξ τῆς κοχλιακῆς ἀτράκτου (modiolus)
(Ἡ ὠτικὴ κάψα ἔχει ἀφαιρεθῆ)


Τί εἶναι Αὐτοάνοσος Ὠτολογικὴ Νόσος (ΑΩΝ);
Πρόκειται γιὰ ἰδιαίτερο εἶδος
λαβυρινθίτιδος (φλεγμονῆς τοῦ ἔσω ὠτός), ποὺ προκαλεῖται ὅταν τὸ ἀνοσοποιητικὸ σύστημα τοῦ ἀσθενοῦς στοχοποιήσῃ τοὺς ἱστοὺς τοῦ λαβυρίνθου. Ἡ στοχοποίησι αὐτὴ σημαίνει ὅτι οἱ ἱστοὶ τοῦ σώματος ἀναγνωρίζονται ἐσφαλμένως ὡς ξένοι, καὶ μάλιστα ὡς ἐχθρικὰ ἀντιγόνα (πχ μικρόβια, ἰοὶ κλπ), ὁπότε κινητοποιεῖται ὁ ἀμυντικὸς μηχανισμὸς ἐξουδετερώσεως τοῦ εἰσβολέως. Ὅμως, δυστυχῶς, ἡ πληροφορίες εἶναι ἐσφαλμένες: Ὁ "ἐχθρὸς" δὲν εἶναι ἐχθρός, ἀλλὰ ὁ λαβύρινθος τοῦ ἀσθενοῦς, ὁ ὁποῖος ὑφίσταται ἐπίθεσι σὲ κυτταρικὸ ἐπίπεδο καὶ ἐνδεχομένως πανολεθρία. Πρὸς τὸ παρὸν ὁ μόνος τρόπος ἀντιστροφῆς τοῦ κακοῦ εἶναι ἡ ἐξασθένησι τοῦ ἀμυντικοῦ συστήματος (ποὺ ἐπιτίθεται ἀδίκως καὶ ἀσκόπως) μὲ εἰδικὰ φάρμακα, ὥστε νὰ διασωθῇ ὅ,τι εἶναι δυνατὸν νὰ διασωθῇ ἀπὸ τοὺς ἱστοὺς τοῦ λαβυρίνθου.

                                                                                                                                                                   
Σύντομη ἱστορία τῆς Αὐτοανόσου Ὠτολογικῆς Νόσου (ΑΩΝ)
Πρώτη παγκοσμίως ἀναφορὰ ἔχομε ἀπὸ τὸν
Lenhardt τῷ 1958, ὁ ὁποῖος ἁπλῶς διετύπωσε τὴν ὑπόνοιά του γιὰ ὕπαρξι μιᾶς τέτοιας νόσου. Ὁ παρηγκωνισμένος ἀπὸ τὸ σύστημα, φημισμένος ὠτολόγος Brian McCabe περιέγραψε γιὰ πρώτη φορὰ τῷ 1979 ἀσθενεῖς ποὺ ἔπασχαν ἀπὸ συγκεκριμένο ὠτολογικὸ σύνδρομο, τὸ ὁποῖο ἀπέδωσε σὲ αὐτοάνοσο μηχανισμό. Δέχθηκε τότε μεγάλη πολεμική, διότι ὅλοι πίστευαν ὅτι ὁ λαβύρινθος εἶναι προστατευμένος ἀπὸ τὴν ἐπίδρασι τοῦ ἀνοσοποιητικοῦ, λόγῳ τῆς ὑπάρξεως τοῦ αἱματολαβυρινθικοῦ φραγμοῦ, μιᾶς ἐννοίας ἀναλόγου τοῦ αἱματοεγκεφαλικοῦ φραγμοῦ. Μετὰ τὶς ἀρχικὲς ἀντιδράσεις καὶ ἀρκετὰ ἀργότερα ἀπεδείχθη ὅτι οἱ ἱστοὶ γύρω ἀπὸ τὸν ἐνδολεμφικὸ σάκκο εἶναι πράγματι ἐφωδιασμένοι μὲ τ' ἀναγκαῖα στοιχεῖα γιὰ τὴν πρόκλησι ἀνοσολογικῆς ἀντιδράσεως, καὶ ὅτι τὸ ἔσω οὖς μπορεῖ νὰ ἀπαντήσῃ ἀνοσολογικῶς, ἐρχόμενο σὲ ἐπαφὴ μέσῳ τοῦ κυκλοφορικοῦ μὲ καταλλήλως ἐπεξειργασμένα κύτταρα. Τὰ κύρια σημεῖα δυνητικῆς ἐπαφῆς μὲ ἀνοσοκύτταρα καὶ ἀντισώματα εἶναι ἡ ἀγγειώδης ταινία καὶ ὁ ἐνδολεμφικὸς σάκκος. Σήμερα, ποὺ ἡ ΑΩΝ δὲν ἀμφισβητεῖται ἀπὸ κανένα, τὰ μεγαλύτερα ἐρευνητικὰ ἱδρύματα προσπαθοῦν νὰ διευρύνουν τὴν κατανόησί μας στὸ δύσκολο αὐτὸ κεφάλαιο.

                                                                                                                                                                   

Ποιά εἶναι φυσιολογικὰ ἡ ἀνοσολογικὴ κατάστασι τοῦ λαβυρίνθου;

Πρῶτα μερικὰ δεδομένα ἀπὸ τὴν ἔρευνα:

  • αἱματολαβυρινθικὸς φραγμὸς ὡς γνωστὸν δὲν ἐπιτρέπει πλήρη ἐπαφὴ τοῦ λαβυρίνθου μὲ τὴν κυκλοφορία.

  • Λεμφικὸ ἀποχετευτικὸ σύστημα δὲν ἔχει βρεθῆ στὸν λαβύρινθο.

  • Ἡ συγκέντρωσις ἀνοσοσφαιρινῶν στὰ λαβυρινθικὰ ὑγρὰ εἶναι 1000 φορὲς μικρότερη ἐκείνης τοῦ ὀροῦ τοῦ αἵματος. Ἀπὸ τὶς ἀνοσοσφαιρίνες ὑπερτερεῖ ποσοτικῶς ἡ IgG.

  • Πειραματόζωα εὐαισθητοποιημένα διὰ τῆς συστηματικῆς κυκλοφορίας ἀντιδροῦν ἀνοσολογικῶς, ἂν διεγερθοῦν μὲ τοποθέτησι τοῦ ἰδίου ἀντιγόνου στὸν λαβύρινθο.

  • ἐνδολεμφικὸς σάκκος περιέχει μόνιμο πληθυσμὸ λεμφοκυττάρων. Ἡ ἀνοσολογικὴ ἀντίδρασι τοῦ λαβυρίνθου ἐλαττώνεται δραστικά, ὅταν καταστρέφεται ὁ ἐνδολεμφικὸς σάκκος σὲ πειραματόζωα. Παρὰ ταῦτα ἡ κατάστασις εἶναι πολὺ πολυπλοκότερη: Ἔχει βρεθῆ ὅτι τὰ λεμφοκύτταρα ποὺ ἀντιδροῦν ἀνοσολογικῶς μέσα στὸν λαβύρινθο δὲν σχετίζονται μὲ ἐκεῖνα τοῦ ἐνδολεμφικοῦ σάκκου, ἀλλὰ εἰσέρχονται στ ὄργανο ἀπὸ τὴν συστηματικὴ κυκλοφορία, προφανῶς διὰ μέσου τῆς ἐλικώδους φλεβός. Τὰ ἐνδοθηλιακὰ κύτταρα τῆς συγκεκριμένης φλεβὸς ἔχει βρεθῆ ὅτι συμμετέχουν στὴν ἀνοσολογικὴ ἀπάντησι ἐμφανίζοντας μόρια προσκολλήσεως, τὰ ὁποῖα διευκολύνουν τὴν μετανάστευσι λεμφοκυττάρων ἀπὸ τὴν κυκλοφορία πρὸς τοὺς ἐνδολαβυρινθικοὺς χώρους.

Ὁμοίωμα δεξιοῦ λιθοειδοῦς ὀστοῦ ἐκ τῶν ἄνω:
Διακρίνεται ὁ ἐνδολεμφικὸς σάκκος σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴ μήνιγγα (τετράγωνο)

 

Σχόλιο: Τὰ εὑρήματα σὲ σχέσι μὲ τὸν ἐνδολεμφικὸ σάκκο ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἀποχετευτική του ἀποστολή, διότι ἀντιγόνα τοποθετούμενα στὸν λαβύρινθο, ἀνιχνεύονται φαγοκυτταρωμένα στὰ μακροφάγα τοῦ σάκκου, ἀπ' ὅπου διεγείρουν τὴν παραγωγὴ ἀνοσοσφαιρινῶν ἐκ μέρους τοῦ τοπικοῦ πληθυσμοῦ λεμφοκυττάρων. Τὸ σημεῖο αὐτὸ παρέχει καὶ ἕνα εἶδος λογικῆς ἑρμηνείας γιὰ μερικὰ ἀνοσολογικοῦ τύπου περιστατικὰ ἐνδολεμφικοῦ ὕδρωπος, ὀφειλόμενα σὲ παρακώλυσι τῆς ἀποχετευτικῆς λειτουργίας τοῦ σάκκου, ὡς ἀποτέλεσμα τῶν προκυπτουσῶν καταστροφικῶν φλεγμονωδῶν ἀλλοιώσεων.

 

Συμπερασματικῶς, ὑπάρχει τοπικὸς ἀνοσολογικὸς μηχανισμὸς στὸν λαβύρινθο, ὁ ὁποῖος χρησιμεύει γιὰ τὴν προστασία του ἀπὸ ἰογενεῖς καὶ ἄλλες λοιμώξεις, μιᾶς καὶ τὸ ὄργανο εἶναι σχετικῶς καλῶς ἀπομονωμένο ἀπὸ τὴ συστηματικὴ κυκλοφορία. Παρὰ ταῦτα ἡ φλεγμονώδης ἀντίδρασι, ποὺ προκύπτει στὸ πλαίσιο τῆς ἀμυντικῆς λειτουργίας, δὲν παύει νὰ εἶναι καταστροφικὴ γιὰ τὶς λεπτές, εὐαίσθητες καὶ μή ἀναγεννώμενες λαβυρινθικὲς ἱστικὲς δομές. Γι' αὐτὸ καὶ ἐνδείκνυται ἡ χρῆσις ἀνοσοκατασταλτικῶν σὲ τέτοιες περιπτώσεις.
                                                                                                                                                                   
Τί συμπτώματα παρουσιάζει ἡ Αὐτοάνοσος Ὠτολογικὴ Νόσος (ΑΩΝ);
Ἡ ΑΩΝ προσβάλλει τὴν
παραγωγικὴ ἡλικία (20-50). Οἱ γυναῖκες προσβάλλονται συχνότερα. Κατὰ τὴν ἐμπειρία μας οἱ ἄνδρες ἀνταποκρίνονται στὴ θεραπεία δυσκολότερα καὶ ἔχουν τὶς καταστροφικότερες συνέπειες. Τὰ συμπτώματα δὲν εἶναι ἀπολύτως εἰδικά: Μπορεῖ νὰ εἶναι ὁποιοδήποτε σύμπτωμα ἀπὸ τὸ ἔσω οὖς, δηλαδὴ βαρηκοΐα, βουϊτό, αἴσθημα πληρότητος (μπούκωμα) τοῦ αὐτιοῦ καὶ ἴλιγγος. Ὁ ἰδιαίτερος τρόπος ποὺ παρουσιάζονται τὰ παραπάνω συμπτώματα εἶναι ποὺ μᾶς ὑποψιάζει γιὰ τὴν Αὐτοάνοσο Ὠτολογικὴ Νόσο (ΑΩΝ). Συγκεκριμένα, τὰ κριτήρια γιὰ τὴν αὐτοάνοση βαρηκοΐα εἶναι:

  • Ἀμφοτερόπλευρη προσβολή.

  • Ἐξέλιξι ὄχι τὸσο γρήγορη, ὥστε νὰ λεχθῇ ὀξεία κώφωσι, οὔτε τὸσο ἀργή, ὥστε νὰ λέγεται ἐκφυλιστικὴ βαρηκοΐα, πρεσβυακουσία κλπ.
  • Ταχεία ἀνταπόκρισι στὰ κορτικοστεροειδῆ.
  • Συνύπαρξι μὲ ἄλλη αὐτοάνοση πάθησι.
  • Ἐπηρεαζμένες ὀρολογικὲς δοκιμασίες (ἐργαστηριακὸ κριτήριο, ἀναζητούμενο ἀφοῦ ὑποπτευθῇ ὁ γιατρὸς τὴ νόσο).

Γιὰ τὸν ἴλιγγο τὰ πράγματα εἶναι παρεμφερῆ, ἀλλὰ λιγότερο σαφῆ:

  • Ἴλιγγος ποὺ ὑποτροπιάζει συχνά.

  • Συνύπαρξι βαρηκοΐας μὲ τὰ παραπάνω χαρακτηριστικά. Μερικὲς φορὲς δὲν ὑπάρχει, ὁπότε λείπει ἕνα σοβαρότατο κριτήριο.
  • Ταχεία ἀνταπόκρισι στὰ κορτικοστεροειδῆ.
  • Συνύπαρξι μὲ ἄλλη αὐτοάνοση πάθησι.
  • Ἐπηρεαζμένες ὀρολογικὲς δοκιμασίες (ἐργαστηριακὸ κριτήριο, ἀναζητούμενο ἀφοῦ ὑποπτευθῇ ὁ γιατρὸς τὴ νόσο).

Φυσικά, ὑπάρχουν καὶ πολλὲς περιπτώσεις, κυρίως αὐτὲς σὲ πολὺ ἀρχικὸ στάδιο, ποὺ δὲν ἐμπίπτουν στὰ κριτήρια αὐτά, εἴτε διότι ἁπλῶς δὲν τὰ ἔχουν, εἴτε διότι δὲν τὰ ἀναζητεῖ ὁ γιατρὸς (πχ ἀνταπόκρισι στὰ κορτικοστεροειδῆ, ὀρολογικὲς δοκιμασίες). Γενικῶς ἡ διάγνωσι τῶν ΑΩΝ δὲν εἶναι εὔκολη καὶ χρειάζεται ὑψηλὸ βαθμὸ ὑποψίας καὶ ἐμπειρία.
                                                                                                                                                                    Πόσο συχνὴ πάθησι εἶναι;
Δὲν ὑπάρχουν ἀκριβῆ στοιχεῖα, ἀλλὰ
δὲν πρόκειται γιὰ πολὺ συχνὴ κατάστασι. Ὑπολογίζεται σὲ λιγότερο ἀπὸ 1% τῶν ἀσθενῶν μὲ βαρηκοΐα ἀντιλήψεως. Πρέπει ὅμως νὰ συνυπολογισθῇ καὶ ἕνα ποσοστὸ τῶν ἀσθενῶν μὲ ἴλιγγο. Ἡ κλινική μας ἐκτιμᾷ ὅτι τὸ ποσοστὸ αὐτὸ εἶναι σημαντικό. Τὸ πρόδρομο αὐτὸ συμπέρασμα βασίζομε στὸ γεγονὸς ὅτι πολὺ μεγάλο ποσοστὸ τῶν ἀσθενῶν μὲ σύνδρομο Menière ἀνταποκρίνεται θεαματικὰ στὰ ἐνδοτυμπανικὰ στεροειδῆ, καθὼς καὶ ὅτι πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ἐξελίσσονται σὲ ἀμφοτερόπλευρα. Ἰσχύουν δηλαδὴ ἐν προκειμένῳ δύο ἀπὸ τὰ ἰσχυρότερα διαγνωστικὰ κριτήρια τῶν Αὐτοανόσων Ὠτολογικῶν Νοσημάτων. Τὰ πράγματα ὅμως εἶναι ἀκόμη πιὸ πολύπλοκα, διότι ἡ νόσος τοῦ Menière (ποὺ δύσκολα ξεχωρίζεται ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο σύνδρομο), ἡ ὁποία ὀφείλεται σὲ πολυπαραγοντικὴ κληρονομικότητα, εἶναι οὕτως ἢ ἄλλως ἀμφοτερόπλευρο νόσημα.

Ἡ νόσος
τοῦ Menière (κλινικὸς ὅρος) χαρακτηρίζεται ἀπὸ κυμαινομένη βαρηκοΐα, ἐπεισόδια ἰλίγγου, ἐμβοὲς καὶ αἴσθημα πληρότητος (μπούκωμα στὸ αὐτί). Παθολογοανατομικῶς συσχετίζεται ἄριστα μὲ τὴν ὕπαρξι πρωτοπαθοῦς ἐνδολεμφικοῦ ὕδρωπος. Μεγάλο ποσοστὸ περιστατικῶν ἀποδεικνύεται ἀργότερα ὅτι ὀφείλεται σὲ αὐτοάνοση ὠτολογικὴ νόσο (ΑΩΝ), ὁπότε αὐτοδικαίως μεταπίπτει στὴν κατηγορία τοῦ συνδρόμου Menière (σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ τὴ νόσο). Σὲ τέτοιες περιπτώσεις εἶναι ἀρκετὰ συχνὴ ἡ ἀνεύρεσι κυκλοφορούντων ἀνοσοσυμπλεγμάτων. Ἐπίσης ὡρισμένοι ἀσθενεῖς εὑρίσκονται εὐαίσθητοι σὲ εἰσπνεόμενα ἢ τροφικὰ ἀλλεργιογόνα (ὑπερευαισθησία τύπου Ι), καὶ μεγάλο ποσοστὸ βελτιώνεται μὲ ἀπευαισθητοποίησι δι'  ἀνοσοθεραπείας. Παρά τὴν ὕπαρξι αὐξανομένων ἐνδείξεων γιὰ ΑΩΝ σὲ πολλὲς περιπτώσεις Menière, οἱ ἐνδείξεις δὲν εἶναι ἀκόμη ἀρκετές, ὥστε νὰ δικαιολογῆται κατάργησι τῆς συμβατικῆς ἀντιμετωπίσεως καὶ υἱοθέτησι ἀνοσοκατασταλτικῶν θεραπειῶν στὴ συχνὴ αὐτὴ νόσο, ἐκτὸς τῆς ἐνδοτυμπανικῆς ἐγχύσεως στεροειδῶν, ἡ ὁποία εἶναι πολὺ πρακτική, πολὺ ἀποτελεσματική, μπορεῖ νὰ ἐπαναλαμβάνεται ἀρκετὰ συχνά, καὶ ἔχει μηδαμηνὲς παρενέργειες.
                                                                                                                                                                   
Ποιά εἶναι τὰ συχνότερα αὐτοάνοσα νοσήματα ποὺ συνυπάρχουν μὲ ΑΩΝ;
Ἡ ΑΩΝ μπορεῖ νὰ ἀπαντᾷ ὡς πρωτοπαθὴς ὠτολογικὴ διαταραχή, ἢ νὰ ἐμφανίζεται στὸ πλαίσιο συστηματικῆς αὐτοανόσου προσβολῆς. Θεωρητικὰ μπορεῖ νὰ συνοδεύῃ ὁποιοδήποτε αὐτοάνοσο νόσημα. Κατὰ τὴν ἐμπειρία τοῦ κέντρου μας τὰ συχνότερα νοσήματα εἶναι:

      Ὡς προϋπάρχοντα:

      • ἡ θυρεοειδῖτις Ηashimoto

      • ἡ ἐλκώδης κολῖτις

      • τὸ σύνδρομο Sjögren

      Ὡς ταυτόχρονη ἔναρξις:

      • ἡ ὑποτροπιάζουσα πολυχονδρῖτις

      Ὡς δυνητικῶς ἀκολουθοῦντα, μετὰ ἀπὸ ἄλλοτε ἄλλο χρονικὸ διάστημα:

      • τὸ σύνδρομο Sjögren

      • ἡ ἐλκώδης κολῖτις

      • ἡ ρευματοειδὴς ἀρθρῖτις

      • ὁ συστηματικὸς ἐρυθηματώδης λῦκος

      • ἡ ρευματικὴ πολυμυαλγία

Δὲν ἔχομε συναντήσει περίπτωσι ὀζώδους πολυαρτηρίτιδος, παρ' ὅτι ἀναφέρεται στὴ βιβλιογραφία. Ἐπειδὴ τὰ διάφορα κέντρα ἀναφέρουν κάπως διαφορετικὲς ἐμπειρίες μὲ τὴν ΑΩΝ, εἶναι πιθανὸ νὰ ὑπάρχουν διαφορὲς τῆς νόσου κατὰ τόπο καὶ πληθυσμό. Περισσότεροι ἀπὸ τὰ 3/4 ἔχουν ἤδη θυρεοειδίτιδα Hashimoto, ὅταν παρουσιάζωνται σὲ μᾶς (ὅμως ἡ θυρεοειδῖτις εἶναι οὕτως ἤ ἄλλως πολὺ συχνὴ στὴ χώρα μας), ἐνῷ τὰ νοσήματα ποὺ ἀκολουθοῦν ἐμφανίζονται συνήθως πολὺ ἀργότερα καὶ ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸ φῦλο καὶ τὴν ἡλικία. Δὲν γνωρίζουμε πότε θὰ ἐνεφανίζοντο, ἂν οἱ ἀσθενεῖς μας ἀφήνοντο χωρὶς παρακολούθησι καὶ θεραπεία. Ἡ ΑΩΝ χρειάζεται ἀκόμη πολλὴ μελέτη.                                                                                                                                                           
Ποῦ ὀφείλεται ἡ ΑΩΝ;
Πρὸς τὸ παρὸν ἡ αἰτιολογία παραμένει
ἄγνωστη. Ὅμως μιὰ ἁπλοποιημένη, σύντομη ἀναφορὰ στὸν τρόπο λειτουργίας τοῦ ἀνοσοποιητικοῦ συστήματος θὰ μᾶς φέρῃ κοντύτερα στὴν κατανόησι τῆς αἰτίας. Ἂν θέλετε νὰ δῆτε βασικὲς ἔννοιες τῆς ἀνοσολογίας, κοιτάξτε ἐδῶ.

Οἱ βασικοὶ μηχανισμοὶ τῆς ΑΩΝ εἶναι δύο:
Ἡ παραγωγὴ αὐτοαντισωμάτων κατὰ τῶν λαβυρινθικῶν ἱστῶν.
Τὸ ἀνοσοποιητικὸ ἀναγνωρίζει τὸν ἱστὸ ὡς ξένο, δημιουργεῖ τὸν εἰδικὸ κλῶνο λεμφοκυττάρων καὶ ἀρχίζει τὴν παραγωγὴ
αὐτοαντισωμάτων (ἐπίκτητοι μηχανισμοί). Ἀκολουθεῖ ἡ ἔνωσι αὐτῶν μὲ τὰ ἀντιγόνα τοῦ λαβυρίνθου, ἡ ἐνεργοποίησι τοῦ συστήματος τοῦ συμπληρώματος καὶ ἡ καταστροφὴ τοῦ ἱστοῦ μὲ φαγοκυττάρωσι (φυσικοὶ μηχανισμοί).

Ἡ καθίζησι ἀνοσοσυμπλεγμάτων πάνω στὶς μεμβράνες τοῦ λαβυρίνθου.
Προηγεῖται ἡ δημιουργία
αὐτοαντισωμάτων (ὅπως παραπάνω) ἐναντίον κάποιου ἀντιγόνου, μή σχετιζομένου μὲ τοὺς λαβυρινθικοὺς ἱστούς. Τὰ προϊόντα ἐνώσεως ἀντιγόνου-αὐτοαντισώματος, τὰ λεγόμενα κυκλοφοροῦντα ἀνοσοσυμπλέγματα, καθιζάνουν ὑπὸ πολύπλοκες προϋποθέσεις στὶς μεμβράνες διαφόρων ὀργάνων, ὅπου παράγεται φλεγμονὴ ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς ἀνοσολογικοὺς μηχανισμούς καὶ ἱστικὴ καταστροφή. Ἂν οἱ μεμβράνες στὶς ὁποῖες θὰ καθιζήσουν τὰ ἀνοσοσυμπλέγματα ἀνήκουν (καί) στὸν λαβύρινθο, θὰ προκύψῃ ΑΩΝ. Μὲ αὐτὸν τὸν μηχανισμὸ κυρίως ἐκδηλώνονται οἱ βλάβες τοῦ ἐρυθηματώδους λύκου.                                                                                                                                                         
Πῶς ἀντιμετωπίζεται ἡ ΑΩΝ;
Ὅπως σὲ ὅλες οἱ αὐτοάνοσες παθήσεις,
προσπαθοῦμε νὰ μειώσουμε ἐλεγχόμενα τὴν ἰσχὺ τοῦ ἀνοσοποιητικοῦ συστήματος, προκειμένου νὰ περισωθοῦν τὰ ὄργανα ποὺ ἔχουν παθολογικῶς στοχοποιηθῆ. Αὐτὸ ἐπιτυγχάνεται μὲ διαφόρους συνδυασμοὺς κορτικοστεροειδῶν, κυτταροστατικῶν, κυτταροτοξικῶν καὶ ἀντικυττοκινικῶν φαρμάκων. Τὰ συνηθέστερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ χρησιμοποιοῦμε στὴν κλινική μας εἶναι ἡ πρεδνιζόνη, ἡ μεθοτρεξάτη, ἡ ἀζαθειοπρίνη, ἡ κυκλοφωσφαμίδη (πολὺ λιγότερο) καὶ ὁ νέος καὶ πολλὰ ὑποσχόμενος ἀντι-TNF παράγων Etanercept (μία κυτταροκίνη). Ἰδιαιτέρα μνεία χρειάζεται γιὰ ἕνα ἄλλο ἀντι-TNF παράγοντα, τὴν οὐσία πεντοξυφυλλίνη: Πρόκειται γιὰ παλαιὸ "ἀγγειοδιασταλτικὸ" φάρμακο, τὸ ὁποῖο ἐχορηγεῖτο ἐμπειρικὰ σὲ παλαιότερες ἐποχές, ὅταν τὰ νοσήματα ἀγνώστου αἰτιολογίας ἀπεδίδοντο σὲ "ἀγγειακὴ δυσλειτουργία". Δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκλεισθῇ ὅτι κάποια ἀπὸ αὐτὰ τὰ περιστατικὰ ἦσαν στὴν πραγματικότητα αὐτοανόσου φύσεως, καὶ ἀνταπεκρίνοντο τυχαίως στὴν ἐμπειρικὴ αὐτὴ προσέγγισι. Σὲ ἐπιλεγμένες περιπτώσεις χρησιμοποιοῦμε καὶ ἀνοσοσφαιρίνες σὲ μεγάλες δόσεις. Ἡ πλασμαφαίρεσις εἶναι μία θεραπευτικὴ δυνατότης ὑπὸ μελέτην. Βοηθεῖ στὴν ἀπομάκρυνσι τοξικῶν ἀνοσομεταβολιτῶν ἀπὸ τὸ πλᾶσμα, ἀλλὰ δὲν ἐπηρεάζει καθόλου τὴν παραγωγή τους. Ἡ ἀνάγκη γιὰ ἀνοσοκαταστολὴ παραμένει.

Ἰδιαιτέρα ἐπίσης μνεία χρειάζεται γιὰ τὶς ἐγχύσεις κορτικοστεροειδῶν. Οἱ ἐγχύσεις κορτιζόνης ἄρχισαν νὰ ἐφαρμόζωνται ἐμπειρικὰ σὲ ἀσθενεῖς μὲ νόσο Ménière. Ἡ ἀντιφλεγμονώδης ἰδιότης τῆς κορτιζόνης παίζει τὸν κύριο ρόλο στὶς ἄσηπτες φλεγμονὲς ἀνοσολογικῆς ἀρχῆς, ἀλλὰ καὶ ἡ σταθεροποιητικὴ τῶν μεμβρανῶν ἰδιότης, ποὺ ὀφείλεται στὴν κεντρικὴ της δρᾶσι στὸ μεταβολισμὸ τοῦ ἀραχιδονικοῦ ὀξέος εἶναι σημαντική. Ἡ ἀπόδειξις ἀπ' εὐθείας δράσεως στὴ ρύθμισι τῆς ὁμοιοστάσεως τῶν ὑγρῶν τοῦ λαβυρίνθου ἴσως νὰ μὴν ἀργήσῃ, ἐφ' ὅσον σχετικῶς προσφάτως ἐντοπίσθηκαν ὑποδοχεῖς γιὰ κορτικοστεροειδῆ στὸν λαβύρινθο. Ἡ μέθοδος εἶναι ἀνώδυνη, ἁπλῆ, χαμηλοῦ κόστους καί, τὸ κυριότερο, στερεῖται ἀνεπιθυμήτων ἐνεργειῶν, ὅταν ἐφαρμόζεται ἀπὸ ὠτοχειρουργό. Ἐπίσης στερεῖται τῶν συστηματικῶν παρενεργειῶν τῆς κορτιζόνης, διότι ἡ σποραδικῶς χορηγουμένη μικροποσότης εἶναι ἀμελητέα γιὰ τὸν ὀργανισμό, ἐνῷ τὸ "ὄργανο-στόχο" κυριολεκτικῶς τὸ πλημμυρίζει. Στὴν πρᾶξι ἡ μέθοδος αὐτή, ὡς μονοθεραπεία, μπορεῖ νὰ κρατήσῃ μερικές μόνο περιπτώσεις ΑΩΝ, περίπου τὸ 1/3. Στὶς πιό ἐπιθετικὲς μορφὲς μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς συμπλήρωμα ἢ ὡς ἐπείγουσα ἀντιμετώπισι ὑποτροπῶν.

Σταδιακῶς ἀρχίζει καὶ ἡ ἐφαρμογὴ παραγόντων ἀντι-TNF μὲ τὴν τεχνικὴ τῆς ἐγχύσεως.
                                                                                                                                                           

ΘΕΜΑΤΑ ΩΡΛ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ (βρίσκεσθε εδῶ)
Νόσος τοῦ Meni
ère

Ἀνοσολογία & Ἀλλεργία-Βασικὲς Ἀρχές

Ρινίτιδες  
Ἀτοπία (ἔκζεμα-ρινικοὶ πολύποδες-ἄσθμα) 
Εὐσταχιανὴ Σάλπιγγα

Συγκοινωνίες καὶ Χῶρος Σταθμεύσεως
***
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΣ
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΝ ΑΚΟΟΛΟΓΙΑΣ-ΝΕΥΡΟΩΤΟΛΟΓΙΑΣ
ΚΑΤΑΔΥΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ "MEDISUB"
ΦΩΝΙΑΤΡΙΚΗ

ΚΑΡΚΙΝΟΣ - ΝΕΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ

᾿Επικοινωνῆστε μαζί μας
 
210-6502000,  697-444-2112

Εργαστήριον ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ MEDISUB-Ελλ. Ινστιτούτο Προληπτικής Καταδυτικής Ιατρικής ΦΩΝΙΑΤΡΙΚΗ Πρόγραμμα δράσεως Αττική 2000+

Δρ. ΑΙΑΣ-ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ, ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΩΤΩΝ-ΡΙΝΟΣ-ΛΑΡΥΓΓΟΣ

ΧΡΗΣΙ ΤΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΤΩΝ ΣΕΛΙΔΩΝ ΑΥΤΩΝ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΙ ΝΟΣΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ,
ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΙ ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΤΗΣ ΠΗΓΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
1